6/12/10

Με την καρδιά στα πόδια




Μας έβλεπε η Ακρόπολη
που παίζαμε Μονόπολη
ψηλά στην γκαρσονιέρα.
Μας έβλεπε ο ορίζοντας
στα νιάτα μας χαρίζοντας
την πρώτη καφετιέρα.






Ναι εντάξει. Από τα νιάτα μου αγαπάω τα φθαρμένα ρούχα και παπούτσια, τις βόλτες στην Ακρόπολη, τις γκαρσονιέρες που μυρίζουν καφέ, τις μουσικές, τα σχέδια, τις προοπτικές, το καθαρό πρόσωπο, το άλλοθι της νεολαίας. Αυτά όμως που αγαπάω περισσότερο είναι οι καρδιές και τα πόδια. Οι ξεκούραστες καρδιές και τα ξεκούραστα πόδια.

Οι ξεκούραστες καρδιές αφήνουν μάτια και μυαλό ανοιχτά. Και ψυχές. Κάνουν καθαρά τα βλέμματα και δίνουν στις άκρες των χειλιών μία ελαφριά κλίση προς τα πάνω. Προσφέρουν τη δυνατότητα για αθώους έρωτες, δυνατές φιλίες, χαμόγελα σε αγνώστους, χορούς στο σπίτι μέχρι το πρωί ή και μέσα στη μέση του δρόμου το μεσημέρι, δημιουργία, προβληματισμό, μάθηση, όλο και πιο διευρυμένους ορίζοντες.

Τα ξεκούραστα πόδια μπορούν και σε πηγαίνουν. Δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί. Γιατί τα πόδια μας, ποτέ δεν θα προδώσουν τα νιάτα μας. Ατέλειωτες διαδρομές. Από το σπίτι προς το κέντρο της πόλης για ένα λεωφορείο που δεν ήρθε ποτέ, σε στενά δρομάκια σε νησιά τα καλοκαίρια ανάμεσα σε χόρτα και σκηνές, σε σκαλιά για τον 6ο όροφο αφού το ασανσέρ δεν λειτουργεί, σε σκοτάδια και ύποπτους δρόμους χωρίς συναίσθηση του κινδύνου, στην αναζήτηση για αυτό που ψάχνουμε να βρούμε.

Μα όπως λεν κι οι πιο παλιοί και δίκιο να 'χουν μοιάζει,
πέτρα που θέλει να κυλά ποτέ δε χορταριάζει.
Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει

όσο τα πόδια μου βαστούν στο δρόμο θα με βγάζει.

Αυτά που αγαπάω περισσότερο από τα νιάτα μου είναι οι καρδιές και τα πόδια. Οι ξεκούραστες καρδιές και τα ξεκούραστα πόδια.

Εις το επανειδείν.

http://www.youtube.com/watch?v=dXeM5f56Zsc&feature=related


Φωτογραφία: www.deviantart.com

4 σχόλια:

Πέιπερ Πλέιν είπε...

Χορεύοντας Μπλουζ στην κουζίνα με τις κάλτσες να σκουπίζουν το πάτωμα.. και τρέξιμο στην βροχή γιατί το λεωφορείο έρχεται και η ώρα πήγε 5.00...

Ξεκούραστη καρδιά και κουρασμένα πόδια.. ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.. :) τσάι καραμέλα θα σε κεράσω πρώτα-πρώτα, μάλλον μετακομίζω πια, και έτσι θέλω να μυρίζει το σπίτι μου :)

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

Μετακομίζουμε? Τσάι καραμέλα και πατούσες σκύλου σε όλο το σπίτι! Τέλεια! :)

Το χρειάζονται και αυτό τα νιάτα μας...ξέρεις, το ωραίο περιτύλιγμα. :)

koulpa είπε...

xaxaxa είναι και θέμα χαρακτήρα φαίνεται εκτός από νιάτα.. ο πατέρας μου στα 72.. ακόμα θέλει να μαθαίνει και να γνωρίζει.. και δε φοβάται καθόλου τον ποδαρόδρομο.. να μη σου πω για τον αδελφό του.. στα 85.. που μετά από ένα σπάσιμο πριν 2 μήνες ψηλά στο ποδι.. που οι γιατροί φοβόντουσαν ότι δε θα συνέλεθει.. έχει ήδη πάρει τους δρόμους.. :):)
την καληνύχτα μου :):)

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

Μα τι νόμιζες? Και τα νιάτα σχετικά είναι. Απλά όσο λιγότερα χρόνια μας βαραίνουν τόσο πιο απλά. Πιο περαστικά.

Και την δική μου καληνύχτα τώρα.

:)