21/12/10

Πατρίδα


Ολλανδία, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, ακόμα και Ρωσία. Αν είχα έναν χάρτη και σημείωνα σε αυτόν με κουκίδες τον τόπο διαμονής των φίλων και γνωστών μου θα βγάζαμε σίγουρα ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα. Μετανάστευση.

Πρώτη φορά βρίσκομαι σε αυτή τη θέση: σε μία ηλικία που, τελειώνοντας με ένα πτυχίο, αποφασίζεις τι θα κάνεις με τη ζωή σου. Δεν ξέρω λοιπόν αν αυτό που μου συμβαίνει είναι κάτι γνώριμο της ηλικίας ή άπλά ένα σημείο των (δύσκολων) καιρών. Όλοι έχουν φύγει, φεύγουν, ή σχεδιάζουν να φύγουν. Θέλουν λέει να συνεχίσουν τις σπουδές τους έξω, να βρουν αξιοκρατία, να γνωρίσουν άλλους λαούς, να ασχοληθούν σοβαρά με τα- μέχρι τώρα- χόμπυ τους, να γλιτώσουν.

"Φύγε." λένε.

"Εύκολο είναι. Μια απόφαση και μια βαλίτσα." λένε.

Και η ζυγαριά? Τι θα γίνει με τη ζυγαριά? Η πατρίδα που έχεις - η πατρίδα που μπορείς να αποκτήσεις. Ουσιαστικά μιλάμε για τους ανθρώπους που αφήνεις πίσω, αφού για αυτούς που θα γνωρίσεις εκεί δεν μπορείς ακόμα να νιώσεις κάτι. Τι θα γίνει λοιπόν με αυτούς που θα μείνουν?

Οι άνθρωποι δεν χωράνε σε βαλίτσες. Ούτε σε γράμματα. Ούτε σε οθόνες υπολογιστών. Ούτε σε αφηρημένες σκέψεις το πρωί στα λεωφορεία. Απαιτούν διπλανές θέσεις στα αεροπλάνα. Έναν χυμό πορτοκάλι στα κρυολογήματά τους. Ένα γνωστό πρόσωπο στο σκοτεινό μπαρ το βράδυ. Χαμόγελο και χασμουρητά το πρωί στο διπλανό μαξιλάρι.

"Εύκολο είναι. Μια απόφαση και μια βαλίτσα." λένε.
Τι θα γίνει όμως με αυτούς που θα μείνουν?

Συμφωνώ. Μπορεί να γίνει ο διακανονισμός. Να μπει μια τάξη στις δύο πατρίδες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και να συνυπάρξουν. Ή, ακόμα πιο απλά, μπορεί να μην χρειαστεί καν ο διακανονισμός, μπορεί αυτή η νέα πατρίδα να είναι και η μόνη τελικά. Μια απόφαση χωρίς λόγο για δισταγμούς.

Τυχερός όμως δεν είναι αυτός που φεύγει έτσι απλά. Τυχερός είναι αυτός που, ενώ έχει την επιλογή να φύγει, κάτι τον κρατάει. Δηλαδή κάποιος ή κάποιοι. Αυτός τότε έχει βρει τη δική του πατρίδα. Μία πατρίδα που ανεξάρτητα από το γεωγραφικό πλάτος και μήκος της θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο.

http://www.youtube.com/watch?v=dhHKfSFGdUI

Καληνύχτα σας και καλημέρα σας και καλά μας ταξίδια.



Φωτογραφία: Κάποιος, κάπου, κάποτε.

2 σχόλια:

koulpa είπε...

μμμ για να δούμε.. τον καιρό που ήμουν στη θέση σου.. πολλοί έφυγαν.. τους περισσότερους τους έχασα.. τα σημέρινα τεχνικά μέσα επικοινωνίας τα βλέπαμε μόνο στον τζειμσ μποντ.. εδώ χανόμασταν στην ίδια πόλη αν αλλάζαμε διέυθυνση και συνήθειες.. :):)
η πρώτη ιδιαία μετανάστευσης μου μπήκε το καλοκαίρι του 79 που πήγα για ένα μήνα στην οξφόρδη.. αλλά ήμουν μικρός.. όταν το 82 μπήκε σοβαρά το ερώτημα για σπουδές.. τα έξωδα μου φάνηκαν ανήθικα ηψιλά κι έμεινα εδώ.. το 93 που ο συνεργάτης μου αειδίασε το ελληνικό δημόσιο και την ελληνική πραγματικότα και γύρισε στο χωριό του.. στο λοσ αντζελες.. μου είπε να πάρω τα εργαλία μου και να πάω.. αλλά πάλι.. μώλις είχα ξεκινήσει να συνζώ με την πρώιν μου.. που δεν ήθελε ούτε γειτωνιά να αλλάξει.. πόσο μάλον ήπειρο.. τώρα.. κανείς δε με καλεί κάπου.. αν με καλούσε μάλον θα πήγαινα.. :):)
χρονια πολλά και καλή χρονιά.. :):)

Ανώνυμος είπε...

Ο τόπος της καρδιάς. Ο δικός μου έχει τον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου και χαμόγελα αγαπημένων ανθρώπων. ni!
Φ! :)