23/11/10

"Να δω γαλάζια εκκλησιά, Τσιρίγο και Μονεμβασιά"

Είμαι άνθρωπος των εκδρομών και των ταξιδιών. Μου αρέσει πολύ το σπίτι μου, όπου και αν είναι αυτό κάθε φορά, αλλά είμαι και άνθρωπος των εκδρομών και των ταξιδιών. Όταν αυτά τα ταξίδια είναι εντός Ελλάδας τα χαίρομαι περισσότερο. Δεν ξέρω αν είναι η γνώριμη γλώσσα, τα γνώριμα πρόσωπα, η γνωστή αγαπημένη κουζίνα, η ελληνική φιλοξενία ή απλά ο ήλιος που τις περισσότερες φορές δεν λέει να φύγει από πάνω μας. Έχω καταλήξει όμως πως τα εντός τα χαίρομαι διαφορετικά.

Σήμερα λοιπόν θα σας μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα μου νησιά, αν όχι για το πιο αγαπημένο. Τα Κύθηρα. Δεν θα σας μιλήσω για τα Κύθηρα με τη μορφή τουριστικού οδηγού. Θα σας μιλήσω έτσι όπως τα έζησα εγώ τις λίγες μέρες που πέρασα εκεί πριν ένα καλοκαίρι.

Ξεκινάμε λοιπόν με αυτοκίνητο από την Αθήνα. Road Trip στην Πελοπόννησο. Ανοιχτά παράθυρα, πνευμόνια και καρδιές. Από το λιμάνι της Νεάπολης παίρνουμε το πλοίο, γεμίζουμε αλμύρα στα μαλλιά, τα χέρια κολλάνε στην κουπαστή και φτάνουμε στο λιμάνι των Κυθήρων. Φυσικά η πρώτη δουλειά είναι να πάμε στο δωμάτιο το οποίο βρίσκεται στο Μανιτοχώρι.

Τα Κύθηρα είναι γεμάτα χωριουδάκια στον χάρτη τους. Αν θυμάμαι καλά όμως κάθε χωριουδάκι ουσιαστικά ήταν πέντε- έξι σπίτια. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Εκεί λοιπόν πρέπει να ταξιδεύεις. Να παίρνεις το αυτοκίνητο και να ακολουθείς δρόμους να δεις που θα σε βγάλουν. Σε παραλίες, σε γιορτές, σε καταρράκτες, σε χωριά. Ποτέ δεν ξέρεις! Έτσι κάναμε και εμείς με στάσεις κάθε τόσο σε παραδοσιακούς φούρνους για τις απαραίτητες προμήθειες...

Από το Μανιτοχώρι έχουμε θέα στην Πόλη των Κυθήρων και στη θάλασσα. Το κάστρο φαίνεται υπέροχο μέρα και νύχτα. Η πόλη είναι γεμάτη σοκάκια, όμορφα μαγαζιά για ποτό και φαγητό, μπλε παράθυρα και άσπρους τοίχους, λουλούδια και...παππούδες! Είναι υπέροχο που σε όλα τα καφενεία και στα παγκάκια μπορείς να δεις τους μεγάλους ανθρώπους των Κυθήρων να απολαμβάνουν τις καλοκαιρινές βραδιές και φυσικά να σχολιάζουν τους τουρίστες.

Αν προσπεράσεις από το Μανιτοχώρι την Πόλη των Κυθήρων, θα φτάσεις στο Καψάλι. Το Καψάλι μαζεύει επίσης κόσμο, κυρίως το βράδυ, έχει μία φημισμένη (σύμφωνα με τοπικούς οδηγούς) κρεπερί και ίσως λίγο περισσότερο κόσμο από την πόλη μερικές φορές.


Με αυτά και μ' αυτά πήραμε πάλι το αυτοκίνητο και φτάσαμε στη Φόνισσα. Η Φόνισσα είναι ένας καταρράκτης. Παρέα με πολλούς ξένους τουρίστες που τρώνε πορτοκάλια και μήλα, οι πιο τολμηροί μπορούμε να βουτήξουμε στα νερά του ποταμού που ήταν κρύα μεν, αναζωογονητικά δε. Ευτυχία σας λέω!


Φυσικά και δεν θα ξεχάσω να μιλήσω για τις παραλίες. Καθαρά νερά, βοτσαλάκια, το αυτοκίνητο απαραίτητο. Είμαι δύσκολη στο θέμα της παραλίας, αλλά αυτές τις αγάπησα! Ο κατάλληλος κόσμος, η κατάλληλη ηρεμία, τα απαραίτητα γέλια, τα ήσυχα νερά και η σκιά.

Γιορτή Κρασίου στα Μητάτα. Είστε όλοι καλεσμένοι. Ω ναι! Αφίσσες σε όλο το νησί μας προσκαλούσαν στη γιορτή. Φυσικά και πήγαμε. Πόσο ωραίο. Πανηγύρι κανονικό με πολύ κρασί, πολύ χορό, τους κλασικούς "ανθρώπους του χωριού" (καθόμουν δίπλα στον δήμαρχο και τους ανθρώπους του και ξέρω όλα τα "κάτω του τραπεζιού", αχα!) και τουρίστες μέσα στην καλή χαρά που αφήσαν για λίγο την υπόλοιπη ευρώπη πίσω τους. Βαλκάνια.


Δεν ξέρω αν χαίρομαι που σας τα λέω όλα αυτά. Όσο τα είχα μέσα μου έμοιαζαν ακόμα πιο εντυπωσιακά! Απλά... όταν με ρωτάνε αυτόν τον καιρό "τι θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου" θέλω να απαντήσω "να πάω στα Κύθηρα". Εκεί για κάποιον λόγο ένιωσα σαν στο σπίτι μου. Και εσείς στα δικά σας Κύθηρα θέλετε να πάτε, το ξέρω.

Μέχρι να βρω το επόμενό μου σπίτι ίσως, σας αφήνω με αυτό το ταξίδι και αυτή τη μουσική υπόκρουση! :)

http://www.youtube.com/watch?v=lql2_DnRnlQ



Φωτογραφίες: Μπίρι