21/12/10

Πατρίδα


Ολλανδία, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, ακόμα και Ρωσία. Αν είχα έναν χάρτη και σημείωνα σε αυτόν με κουκίδες τον τόπο διαμονής των φίλων και γνωστών μου θα βγάζαμε σίγουρα ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα. Μετανάστευση.

Πρώτη φορά βρίσκομαι σε αυτή τη θέση: σε μία ηλικία που, τελειώνοντας με ένα πτυχίο, αποφασίζεις τι θα κάνεις με τη ζωή σου. Δεν ξέρω λοιπόν αν αυτό που μου συμβαίνει είναι κάτι γνώριμο της ηλικίας ή άπλά ένα σημείο των (δύσκολων) καιρών. Όλοι έχουν φύγει, φεύγουν, ή σχεδιάζουν να φύγουν. Θέλουν λέει να συνεχίσουν τις σπουδές τους έξω, να βρουν αξιοκρατία, να γνωρίσουν άλλους λαούς, να ασχοληθούν σοβαρά με τα- μέχρι τώρα- χόμπυ τους, να γλιτώσουν.

"Φύγε." λένε.

"Εύκολο είναι. Μια απόφαση και μια βαλίτσα." λένε.

Και η ζυγαριά? Τι θα γίνει με τη ζυγαριά? Η πατρίδα που έχεις - η πατρίδα που μπορείς να αποκτήσεις. Ουσιαστικά μιλάμε για τους ανθρώπους που αφήνεις πίσω, αφού για αυτούς που θα γνωρίσεις εκεί δεν μπορείς ακόμα να νιώσεις κάτι. Τι θα γίνει λοιπόν με αυτούς που θα μείνουν?

Οι άνθρωποι δεν χωράνε σε βαλίτσες. Ούτε σε γράμματα. Ούτε σε οθόνες υπολογιστών. Ούτε σε αφηρημένες σκέψεις το πρωί στα λεωφορεία. Απαιτούν διπλανές θέσεις στα αεροπλάνα. Έναν χυμό πορτοκάλι στα κρυολογήματά τους. Ένα γνωστό πρόσωπο στο σκοτεινό μπαρ το βράδυ. Χαμόγελο και χασμουρητά το πρωί στο διπλανό μαξιλάρι.

"Εύκολο είναι. Μια απόφαση και μια βαλίτσα." λένε.
Τι θα γίνει όμως με αυτούς που θα μείνουν?

Συμφωνώ. Μπορεί να γίνει ο διακανονισμός. Να μπει μια τάξη στις δύο πατρίδες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και να συνυπάρξουν. Ή, ακόμα πιο απλά, μπορεί να μην χρειαστεί καν ο διακανονισμός, μπορεί αυτή η νέα πατρίδα να είναι και η μόνη τελικά. Μια απόφαση χωρίς λόγο για δισταγμούς.

Τυχερός όμως δεν είναι αυτός που φεύγει έτσι απλά. Τυχερός είναι αυτός που, ενώ έχει την επιλογή να φύγει, κάτι τον κρατάει. Δηλαδή κάποιος ή κάποιοι. Αυτός τότε έχει βρει τη δική του πατρίδα. Μία πατρίδα που ανεξάρτητα από το γεωγραφικό πλάτος και μήκος της θα τον βγάλει ασπροπρόσωπο.

http://www.youtube.com/watch?v=dhHKfSFGdUI

Καληνύχτα σας και καλημέρα σας και καλά μας ταξίδια.



Φωτογραφία: Κάποιος, κάπου, κάποτε.

6/12/10

Με την καρδιά στα πόδια




Μας έβλεπε η Ακρόπολη
που παίζαμε Μονόπολη
ψηλά στην γκαρσονιέρα.
Μας έβλεπε ο ορίζοντας
στα νιάτα μας χαρίζοντας
την πρώτη καφετιέρα.






Ναι εντάξει. Από τα νιάτα μου αγαπάω τα φθαρμένα ρούχα και παπούτσια, τις βόλτες στην Ακρόπολη, τις γκαρσονιέρες που μυρίζουν καφέ, τις μουσικές, τα σχέδια, τις προοπτικές, το καθαρό πρόσωπο, το άλλοθι της νεολαίας. Αυτά όμως που αγαπάω περισσότερο είναι οι καρδιές και τα πόδια. Οι ξεκούραστες καρδιές και τα ξεκούραστα πόδια.

Οι ξεκούραστες καρδιές αφήνουν μάτια και μυαλό ανοιχτά. Και ψυχές. Κάνουν καθαρά τα βλέμματα και δίνουν στις άκρες των χειλιών μία ελαφριά κλίση προς τα πάνω. Προσφέρουν τη δυνατότητα για αθώους έρωτες, δυνατές φιλίες, χαμόγελα σε αγνώστους, χορούς στο σπίτι μέχρι το πρωί ή και μέσα στη μέση του δρόμου το μεσημέρι, δημιουργία, προβληματισμό, μάθηση, όλο και πιο διευρυμένους ορίζοντες.

Τα ξεκούραστα πόδια μπορούν και σε πηγαίνουν. Δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί. Γιατί τα πόδια μας, ποτέ δεν θα προδώσουν τα νιάτα μας. Ατέλειωτες διαδρομές. Από το σπίτι προς το κέντρο της πόλης για ένα λεωφορείο που δεν ήρθε ποτέ, σε στενά δρομάκια σε νησιά τα καλοκαίρια ανάμεσα σε χόρτα και σκηνές, σε σκαλιά για τον 6ο όροφο αφού το ασανσέρ δεν λειτουργεί, σε σκοτάδια και ύποπτους δρόμους χωρίς συναίσθηση του κινδύνου, στην αναζήτηση για αυτό που ψάχνουμε να βρούμε.

Μα όπως λεν κι οι πιο παλιοί και δίκιο να 'χουν μοιάζει,
πέτρα που θέλει να κυλά ποτέ δε χορταριάζει.
Και το ξερό κεφάλι μου μυαλό ποτέ δε βάζει

όσο τα πόδια μου βαστούν στο δρόμο θα με βγάζει.

Αυτά που αγαπάω περισσότερο από τα νιάτα μου είναι οι καρδιές και τα πόδια. Οι ξεκούραστες καρδιές και τα ξεκούραστα πόδια.

Εις το επανειδείν.

http://www.youtube.com/watch?v=dXeM5f56Zsc&feature=related


Φωτογραφία: www.deviantart.com