1/3/11

Μάρτιος

Η πρώτη μέρα του Μαρτίου. Ενός ακόμα Μαρτίου.

Κι έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη, εγώ, δεν θα γυρίσω να κοιτάξω. Δεν θα γυρίσω να κοιτάξω τίποτα. Ό,τι έμεινε πίσω καλώς να μείνει κι ό,τι κουβαλάμε ακόμα στις τσέπες μας, αυτό πάει να πει πως δικαιούται ακόμα μια θέση εκεί. Απλά. Είναι απλά. Τα πιο όμορφα πράγματα, εκεί έξω και εδώ μέσα, είναι και θα είναι τα απλά.

Μπερδέψαμε το απλό με το ρηχό, το αθώο με την ανωριμότητα, το αφελές με το χαζό. Και τα κατακρίναμε. Και προσπαθήσαμε να τα "πετάξουμε" από πάνω μας ώστε να είμαστε έξυπνοι άνθρωποι με βάθος και ωριμότητα. Κι όμως, γίναμε το αντίθετο. Χάσαμε και την τελευταία αρματωσιά που μας είχε χαρίσει απλόχερα η παιδικότητά μας και πιστέψαμε πως μεγαλώσαμε.

Δεν αγαπάμε πια τα ρούχα που παλιώνουν πάνω μας. Δεν αγαπάμε τη φθορά τους και το σχήμα του σώματός μας που αποκτούν με τον καιρό. Δεν αγαπάμε και οτιδήποτε παλιώνει πάνω μας. Τα χέρια μας, τα μάτια μας, τις άκρες των χειλιών. Δεν αγαπάμε τις γραμμές τους που βαθαίνουν και τις σκιές που μεγαλώνουν. Κάθε ξήλωμα, κάθε ρυτίδα και μια ιστορία.

Δεν αγαπάμε τα παραμύθια μας. Δεν αγαπάμε το αφύσικο που έχουν και δεν μπορεί να εξηγηθεί. Όλα πρέπει να εξηγούνται. Δεν αγαπάμε τα τραγούδια με τις απλές μορφές, τα λόγια και τις μουσικές που εννοούν αυτό που λένε. Κάθε ψέμα, κάθε καθαρή κουβέντα και μια ελευθερία.

Δεν αγαπάμε τους δρόμους και τα σπίτια μας, τις αυλές μας που δώσαμε αντιπαροχή και τα παρτέρια μας που κάναμε γλάστρες. Δεν αγαπάμε και τους άλλους. Δεν αγαπάμε γιατί, όπως λέμε σήμερα, "δεν είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι". Κάθε χώμα , κάθε αγάπη και μια αλήθεια.

Χάνουμε. Χάνουμε και την ιστορία μας και την ελευθερία μας και την αλήθεια μας. Και αυτό το μικρό παιδί μέσα μας όλο μας σκουντάει. "Μάρτιος" ,μας λέει, "κόκκινη και άσπρη κλωστή να βάλεις για να μην καείς", συνεχίζει, "και ας έχει συννεφιά...", χαμογελάει.



Φωτογραφία: Μπίρι

6 σχόλια:

Πέιπερ Πλέιν είπε...

κάθε γραμμή και μια ιστορία, κάθε παλιός άνθρωπος και μια θεσούλα μέσα μας.. εγώ πάντως Μάρτη έβαλα.. και ακόμα κλαίω που η απέναντι μονοκατοικία έγινε πολυκατοικία και ας πάνε 20 χρόνια.. δεν βλέπουμε θάλασσα πια..

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

"Βγάλε τα μαύρα σου γυαλιά να δω τη θάλασσα"

Μπορείς να τη δεις και αλλού λοιπόν. :)

Nefeli είπε...

Ειρηνάκι
Το δικό σου το παραμύθι το αγαπώ πολύ
Μεγάλη καλημέρα
:)

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

συννεφακι :)

Ανώνυμος είπε...

Κάθε καθαρή κουβέντα και μια ελευθερία.

ni. :))

Πενούκο

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

Το αγαπησες! :)