18/4/11

Πορτοκάλι και Σαντιγί


Έτρεχα να προλάβω το τρόλεϊ.

Όταν οι άνθρωποι προλαβαίνουν το τρόλεϊ την τελευταία στιγμή ή όταν αυτό έρχεται αμέσως μόλις πατήσουν το πόδι τους στη στάση είναι ευτυχισμένοι. Φαίνεται στο πρόσωπό τους την ώρα που περνάνε την πόρτα του. Χαμογελούν. Το πρόσεξα σήμερα που έτρεχα να το προλάβω και εγώ. Το είδα στα μάτια τους. Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή όχι που η ευτυχία τους εκείνη τη στιγμή προερχόταν από έναν συντονισμό με το δρομολόγιο και την κίνηση στο δρόμο. Έτσι γίναμε όμως.


Το πρόλαβα.

Υπάρχουν δρόμοι που αλλάζουν μαζί με τους ανθρώπους. Εξελίσσονται. Η Θεμιστοκλέους όταν είσαι φοιτητής μπορεί να είναι όλη σου η ζωή και όταν περάσεις αυτό το στάδιο να μοιάζει ξένη. Μπορεί και όχι. Μπορεί απλά τότε να τη βλέπεις πραγματικά, χωρίς κόκκινα γυαλιά και φαρδιά πουκάμισα. Και να γίνεται ακόμα πιο δική σου. Το ίδιο και η πλατεία στην οποία οδηγεί.


Περίμενα.

Οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι και γεμίζουν τα παγκάκια και τα πεζούλια με κουρασμένα και άρρωστα κορμιά. Αγαπούν όμως και τις σοκολάτες. Τις αγοράζουν δυο-δυο από το περίπτερο και τις βάζουν στις τσέπες για να τις δώσουν σε αυτούς που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αγαπούν ή να τις χαρούν οι ίδιοι. Ωραία και τα δύο.


Συναντήθηκα.

Δύο άνθρωποι είναι αρκετοί για να φτιάξουν μια συνάντηση. Δύο άνθρωποι, λίγο πορτοκάλι και λίγη σαντιγί είναι αρκετά για να φτιάξουν μια συνάντηση διαφορετική. Γιατί είναι κάτι συναντήσεις διαφορετικές. Γεμίζουν χέρια και στόματα με μουσικές και στίχους, ιστορίες, αμφιβολίες, άγχη, χαρές, ελπίδες, γιαγιάδες και παππούδες, νησιά και ακόμα παραπέρα.


Έφυγα.

Όταν οι άνθρωποι μπαίνουν στο τρόλεϊ, το βρίσκουν μισοάδειο και κάθονται στην πιο υπέροχη θέση που υπάρχει είναι ευτυχισμένοι. Φαίνεται στο πρόσωπό τους την ώρα που περνάνε από το Καλλιμάρμαρο και χάνεται το βλέμμα στο βάθος του. Το πρόσεξα σήμερα που έτυχε να το ζήσω κι εγώ. Το είδα με τα μάτια μου. Χάρηκα που η ευτυχία εκείνη τη στιγμή προερχόταν από αυτή τη θέση, αλλά και από εκείνη τη συνάντηση. Έτσι είμαστε ευτυχώς.


Κλείδωσα.

Γιατί οι άνθρωποι είναι τυχεροί. Όταν επιστρέφουν σπίτι τους μπορούν μαζί τους, μέσα σ’ αυτό, να πάρουν ό, τι αυτοί θέλουν απ’ τον έξω κόσμο ακόμα και αν κλειδώνουν την πόρτα πίσω τους. Κάτι τέτοιες στιγμές, σα μικρές πινελιές καταλαβαίνω. Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι παράθυρα και κόκκινες μπαντάνες.



Στη Ν. και στον Ν.

http://www.youtube.com/watch?v=-YxOlRKSdZg&feature=related



Φωτογραφία: www.deviantart.com

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γεμάτοι παράθυρα. :)))

Πενoύκο

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

Ελευθερία; Ναι :)

Ανώνυμος είπε...

ni :D

Πενούκο