15/9/11

Επιστροφή


Τη θέλω κοντά τη θάλασσα, να την ακούω.

Να μαζεύω κοχύλια και να τα δένω με σπάγκο στο λαιμό, να μαζεύω πέτρες και να τις ζωγραφίζω. Να κρατάω το ξεχασμένο κουβαδάκι της παραλίας για λάφυρο στο μπαλκόνι μου. Να χαίρομαι με τις φωτογραφίες που δείχνουν πρόσωπα και νησιά, να τις βάζω σε κορνίζες και να τις χαρίζω. Να χαμογελούν τα πρωινά του χειμώνα.

Το καλοκαίρι στη χώρα μας είναι ύψιστη γιορτή, μια πανδαισία.

Τα κορίτσια γίνονται πιο όμορφα. Φοράνε άσπρα φουστάνια και αφήνουν τα μαλλιά φυσικά. Τα αγόρια τα κοιτάνε πιο όμορφα. Μαζεύονται σε χωριά με λαούτα και τραγουδούν και χορεύουν και ξεχνιούνται. Μιλούν για τη ζωή, πίνουν για τη βραδιά και δεν σκέφτονται το αύριο. Το συζητούν, μα δεν το σκέφτονται.

Σ' όποιο ξωκκλήσι να μπεις το κατακαλόκαιρο, το αισθάνεσαι να φυλάει μια δροσιά.

Τη φυλάει. Ο Θεός σου, όποιος και να είναι αυτός, τη νιώθει. Την καταλαβαίνει. Κάθε κορυφή και μια απορία. Πως έφτασαν εκεί τα υλικά; Μπορεί με την πίστη. Αυτό που μας λείπει περισσότερο τώρα. Η πίστη σε κάτι. Σε οτιδήποτε. Και όταν ο παππούς σε κεράσει εκείνον τον ελληνικό, που ίσως είναι και τούρκικος, αλλά δεν τον νοιάζει η προέλευση ή το όνομα, γιατί είναι σοφός, θα σου πει:

Γι' αυτό ο θάνατος είναι δραματικός, γιατί αποχωρούμε από ένα δοξαστικό τοπίο. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει καλύτερος παράδεισος απ' αυτόν που ζούμε.

Και θα χαμογελάσει. Και θα πάει να παίξει με τα εγγονάκια του που ήρθαν στο χωριό για καλοκαίρι.


Τα λόγια του Σταμ. Του γνωστού και αγαπημένου.
http://www.youtube.com/watch?v=jKCxmVUxuOA


Φωτογραφία: Μπίρι

3 σχόλια:

koulpa είπε...

με το καλό η επιστροφή :) :)

Ανώνυμος είπε...

:))))

Πενουκο

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

σιγά-σιγά... :)

καλώς βρεθήκαμε πάλι και koulpa;

περαστικά να είναι όλα, ξέρεις εσύ! :)