30/3/11

Εκπομπή 28/2/2011




Πόρτες και δωμάτια, πικρά αντίο, ο καπνός και η φωτιά, Αλέκος Φασιανός, το παλιό καφενείο, το γκαρσόνι, όπως δεν γίνεται πια, η πρόποση, τα όνειρα, το ταξίδι στα Κύθηρα, η Αμοργός, το σύννεφο που πεθύμησα.




Φωτογραφία: www.deviantart.com

21/3/11

Ζήτημα φωτός




Τι ειν 'ο άνθρωπος,
τι το μυαλό του;

Τι ειν 'ο άνθρωπος,
τι η καρδιά του;







Όπως και να το δει κανείς είναι όμορφο. Το υλικό μας εννοώ. Το από τι είμαστε φτιαγμένοι.

Χώμα ή αστέρια.

Είμαστε, λένε, φτιαγμένοι από χώμα. Ο Θεός μας έφτιαξε. Το χώμα είναι το βασικό συστατικό της συνταγής. Χώμα καθαρό σαν αυτό που βρίσκεις στο δάσος και μοσχομυρίζει μετά τη βροχή.

Με τις δερμάτινες τις βρώμικες μου μπότες
έσπασα μέσα μου και είδωλα και πόρτες
να σ' αγκαλιάσω σαν το χώμα καθαρός

Είμαστε, λένε, φτιαγμένοι από αστερόσκονη. Η φύση μας έφτιαξε. Τη ζωή μας την οφείλουμε στο θάνατο κάποιου αστεριού. Ένα αστέρι πολυταξιδεμένο, που μπορεί να γύρισε όλους τους γαλαξίες του σύμπαντος μέχρι να καταλήξει και να γίνει εμείς.

Είμαστε πλασμένοι, εσύ κι εγώ, απ' το υλικό
που κρύβεται στα όνειρα
είμαστε πλασμένοι απ' το υλικό
που καίγεται στ' αστέρια

Χώμα ή αστέρια;

Το ίδιο είναι. Έστω πως η αστερόσκονη είναι χώμα. Μαθηματική λογική.

Χώμα και αστέρια.

Και άνθρωποι.

Και αυτό υλικό είναι. Όχι το βασικό, αλλά εξίσου σημαντικό. Γιατί αυτό κάνει το δικό μας χώμα να έχει λίγο διαφορετική υφή και το δικό μας αστέρι τη δική του λάμψη. Είμαστε άνθρωποι. Ο καθένας από εμάς είναι άνθρωποι. Πολλοί άνθρωποι μαζί. Είμαστε ο διπλανός μας, ο απέναντί μας και όποιος άλλος εμείς διαλέξαμε να γίνει δικός μας. Μέσα στη μεγάλη ζωή μας κουβαλάμε πολλές, μικρότερες ζωές.

Πλάθουμε το χώμα μας και παίζουμε με το αστέρι μας. Και ξεχνιόμαστε.

Ερχόμαστε και φεύγουμε
χνουδάκια στο βοριά

Και αυτό είμαστε.

http://www.youtube.com/watch?v=l6JflNWbYRA



Φωτογραφία: www.deviantart.com

17/3/11

(Θα) Είμαστε στον αέρα (με νέα ώρα)


Αερίζουμε το σπίτι, αλλάζουμε τη διαρρύθμιση στα έπιπλα, βγάζουμε τα καλοκαιρινά, ας μην είναι ακόμα ώρα να τα φορέσουμε, να δούμε λίγο χρώμα στη ντουλάπα, απλώνουμε τα σεντόνια στο μπαλκόνι να βάλουν ήλιο στα όνειρά μας.

Μ' αυτά και μ' αυτά ήρθε η Άνοιξη.

Στις 21 Μαρτίου, που έχουμε και ισημερία, ανανεώνεται και η εκπομπή. Πλέον, το τετράδιο ανοίγει 17.೦೦-18.00.

Καλή μας συνέχεια!

http://www.youtube.com/watch?v=trftgdIUwc4


Φωτογραφία: www.deviantart.com

16/3/11

Εκπομπή 21/2/2011


Η Βέμπο, το ραδιόφωνο, πρωινά, ο γείτονας, Μέσα, η γκαρσονιέρα με τη θέα, η μοναχική κυρία στην κουζίνα, ο σύντροφος, ο θερμοσίφωνας, η αντιπαροχή, τα παρτέρια, η επανάσταση και τα κομμωτήρια. Οι μέρες περνούν. Έτσι.






Φωτογραφία: www.deviantart.com

7/3/11

Εκπομπή 14/2/2011



Λευκοί έρωτες, αγάπες, ραδιόφωνο τσέπης, δεν απαντά, δεν εμφανίζεται, δεν επιστρέφει, χρόνια σαν κορίτσια που γελάν ή σαν παλιά κάστρα, αιγαίο, ανοιχτά, η μοίρα σε ένα φλυτζάνι του καφέ, ψέματα, μεγάλα ψέματα και η άκρη του φρυδιού.













Φωτογραφία: www.deviantart.com

1/3/11

Μάρτιος

Η πρώτη μέρα του Μαρτίου. Ενός ακόμα Μαρτίου.

Κι έτσι ξαφνικά όπως θα μπαίνει η άνοιξη, εγώ, δεν θα γυρίσω να κοιτάξω. Δεν θα γυρίσω να κοιτάξω τίποτα. Ό,τι έμεινε πίσω καλώς να μείνει κι ό,τι κουβαλάμε ακόμα στις τσέπες μας, αυτό πάει να πει πως δικαιούται ακόμα μια θέση εκεί. Απλά. Είναι απλά. Τα πιο όμορφα πράγματα, εκεί έξω και εδώ μέσα, είναι και θα είναι τα απλά.

Μπερδέψαμε το απλό με το ρηχό, το αθώο με την ανωριμότητα, το αφελές με το χαζό. Και τα κατακρίναμε. Και προσπαθήσαμε να τα "πετάξουμε" από πάνω μας ώστε να είμαστε έξυπνοι άνθρωποι με βάθος και ωριμότητα. Κι όμως, γίναμε το αντίθετο. Χάσαμε και την τελευταία αρματωσιά που μας είχε χαρίσει απλόχερα η παιδικότητά μας και πιστέψαμε πως μεγαλώσαμε.

Δεν αγαπάμε πια τα ρούχα που παλιώνουν πάνω μας. Δεν αγαπάμε τη φθορά τους και το σχήμα του σώματός μας που αποκτούν με τον καιρό. Δεν αγαπάμε και οτιδήποτε παλιώνει πάνω μας. Τα χέρια μας, τα μάτια μας, τις άκρες των χειλιών. Δεν αγαπάμε τις γραμμές τους που βαθαίνουν και τις σκιές που μεγαλώνουν. Κάθε ξήλωμα, κάθε ρυτίδα και μια ιστορία.

Δεν αγαπάμε τα παραμύθια μας. Δεν αγαπάμε το αφύσικο που έχουν και δεν μπορεί να εξηγηθεί. Όλα πρέπει να εξηγούνται. Δεν αγαπάμε τα τραγούδια με τις απλές μορφές, τα λόγια και τις μουσικές που εννοούν αυτό που λένε. Κάθε ψέμα, κάθε καθαρή κουβέντα και μια ελευθερία.

Δεν αγαπάμε τους δρόμους και τα σπίτια μας, τις αυλές μας που δώσαμε αντιπαροχή και τα παρτέρια μας που κάναμε γλάστρες. Δεν αγαπάμε και τους άλλους. Δεν αγαπάμε γιατί, όπως λέμε σήμερα, "δεν είμαστε συναισθηματικά διαθέσιμοι". Κάθε χώμα , κάθε αγάπη και μια αλήθεια.

Χάνουμε. Χάνουμε και την ιστορία μας και την ελευθερία μας και την αλήθεια μας. Και αυτό το μικρό παιδί μέσα μας όλο μας σκουντάει. "Μάρτιος" ,μας λέει, "κόκκινη και άσπρη κλωστή να βάλεις για να μην καείς", συνεχίζει, "και ας έχει συννεφιά...", χαμογελάει.



Φωτογραφία: Μπίρι