28/4/11

Εκπομπή 28/3/2011


Η μεγάλη καρδιά του Σταμάτη, οι δρόμοι και εμείς Λαθρεπιβάτες τους, η χαμογελαστή Άλκηστις της Στέλλας Βλαχογιάννη, η σπαραχτική Ελένη και κάτι από τα παλιά. Νοσταλγία. Όμορφη πόλη.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

18/4/11

Πορτοκάλι και Σαντιγί


Έτρεχα να προλάβω το τρόλεϊ.

Όταν οι άνθρωποι προλαβαίνουν το τρόλεϊ την τελευταία στιγμή ή όταν αυτό έρχεται αμέσως μόλις πατήσουν το πόδι τους στη στάση είναι ευτυχισμένοι. Φαίνεται στο πρόσωπό τους την ώρα που περνάνε την πόρτα του. Χαμογελούν. Το πρόσεξα σήμερα που έτρεχα να το προλάβω και εγώ. Το είδα στα μάτια τους. Δεν ήξερα αν έπρεπε να χαρώ ή όχι που η ευτυχία τους εκείνη τη στιγμή προερχόταν από έναν συντονισμό με το δρομολόγιο και την κίνηση στο δρόμο. Έτσι γίναμε όμως.


Το πρόλαβα.

Υπάρχουν δρόμοι που αλλάζουν μαζί με τους ανθρώπους. Εξελίσσονται. Η Θεμιστοκλέους όταν είσαι φοιτητής μπορεί να είναι όλη σου η ζωή και όταν περάσεις αυτό το στάδιο να μοιάζει ξένη. Μπορεί και όχι. Μπορεί απλά τότε να τη βλέπεις πραγματικά, χωρίς κόκκινα γυαλιά και φαρδιά πουκάμισα. Και να γίνεται ακόμα πιο δική σου. Το ίδιο και η πλατεία στην οποία οδηγεί.


Περίμενα.

Οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι και γεμίζουν τα παγκάκια και τα πεζούλια με κουρασμένα και άρρωστα κορμιά. Αγαπούν όμως και τις σοκολάτες. Τις αγοράζουν δυο-δυο από το περίπτερο και τις βάζουν στις τσέπες για να τις δώσουν σε αυτούς που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αγαπούν ή να τις χαρούν οι ίδιοι. Ωραία και τα δύο.


Συναντήθηκα.

Δύο άνθρωποι είναι αρκετοί για να φτιάξουν μια συνάντηση. Δύο άνθρωποι, λίγο πορτοκάλι και λίγη σαντιγί είναι αρκετά για να φτιάξουν μια συνάντηση διαφορετική. Γιατί είναι κάτι συναντήσεις διαφορετικές. Γεμίζουν χέρια και στόματα με μουσικές και στίχους, ιστορίες, αμφιβολίες, άγχη, χαρές, ελπίδες, γιαγιάδες και παππούδες, νησιά και ακόμα παραπέρα.


Έφυγα.

Όταν οι άνθρωποι μπαίνουν στο τρόλεϊ, το βρίσκουν μισοάδειο και κάθονται στην πιο υπέροχη θέση που υπάρχει είναι ευτυχισμένοι. Φαίνεται στο πρόσωπό τους την ώρα που περνάνε από το Καλλιμάρμαρο και χάνεται το βλέμμα στο βάθος του. Το πρόσεξα σήμερα που έτυχε να το ζήσω κι εγώ. Το είδα με τα μάτια μου. Χάρηκα που η ευτυχία εκείνη τη στιγμή προερχόταν από αυτή τη θέση, αλλά και από εκείνη τη συνάντηση. Έτσι είμαστε ευτυχώς.


Κλείδωσα.

Γιατί οι άνθρωποι είναι τυχεροί. Όταν επιστρέφουν σπίτι τους μπορούν μαζί τους, μέσα σ’ αυτό, να πάρουν ό, τι αυτοί θέλουν απ’ τον έξω κόσμο ακόμα και αν κλειδώνουν την πόρτα πίσω τους. Κάτι τέτοιες στιγμές, σα μικρές πινελιές καταλαβαίνω. Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι παράθυρα και κόκκινες μπαντάνες.



Στη Ν. και στον Ν.

http://www.youtube.com/watch?v=-YxOlRKSdZg&feature=related



Φωτογραφία: www.deviantart.com

13/4/11

Εκπομπή 21/3/2011




Ανατολές και ηλιαχτίδες, οι θαλασσιές χάντρες, η φουρτούνα, ο Μανώλης Ρασούλης, ο ερωτικός χορός, η γυναίκα η μοιραία, ο Οδυσσέας Ιωάννου, η μισή πίστη και η διπλή πίστη, ο μάρτης, η θάλασσα γυαλί, με τα χέρια μας μπλεγμένα, δεν χωράμε δυο-δυο να περνάμε κι αυτό μου τη δίνει.





Φωτογραφία: www.deviantart.com

10/4/11

Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη


Καλοκαιριάζει.

Οι μπαλκονόπορτες ανοίγουν δειλά-δειλά και τα λάστιχα στις βεράντες πιάνουν φωτιά. Οι κυρίες γυρίζουν με καινούρια λουλούδια από το φυτώριο της γωνίας και τακτοποιούν τη μία γλάστρα δίπλα στην άλλη. Βάζουμε, με λίγα λόγια, τα καλά μας για να υποδεχτούμε το "έξω".

Έτσι και εγώ. Ένας ολόκληρος χειμώνας με την μπαλκονόπορτα κλειστή και ένα σπίτι που έδειχνε ακόμα πιο μικρό απ' ότι είναι. Πέρασε. Και έβαλα λουλούδια και φαναράκια στη βεράντα και γέμισα καθαρά νερά τα πλακάκια και σκούπισα και χαμογέλασα και κάθισα να τα χαζεύω.

Πήραμε τον καφέ και τις πορτοκαλάδες και καθίσαμε. Έξω. Αυτό έκαναν και οι δίπλα και οι απέναντι, σαν να είχαμε άτυπο ραντεβού. Μιλούσαμε, γελάσαμε, σιωπήσαμε. Σιωπή από τις όμορφες. Και κοιτούσαμε.

"Θέλω να βγαίνω έξω και να βλέπω μακριά. Να χάνεται το βλέμμα μέχρι εκεί που θα βρει το πρώτο του εμπόδιο." Το σκέφτηκα λίγο. "Δηλαδή... εδώ... πόσο πλάτος έχει αυτός ο δρόμος; Πόσο είναι μέχρι τη γιαγιά στην απέναντι πολυκατοικία; Είκοσι μέτρα; Είκοσι μέτρα αγνάντι έχω..." σου είπα με ένα αγχωμένο χαμόγελο.

Τα γιασεμιά που κατάφεραν να ανθίσουν σε μια γειτονιά σαν και αυτή δεν είναι αρκετά για να με κρατήσουν.

Πρέπει να φύγω.

Να δω για λίγο μόνο μπλε.

Ουρανό και θάλασσα.



http://www.youtube.com/watch?v=ARmUqhUNQKg

Φωτογραφία:
Η σουπιά

5/4/11

Εκπομπή 14/3/2011


Το κλουβί που χωράει την καρδιά αλλά όχι την αγάπη, τα απλά, οι αδιόρθωτοι, το σινεμά, τα φοιτητικά χρόνια, οι ποιητές του τώρα, θάλασσα στην αγορά Μοδιάνο. Φέρτε μου να την προσκυνήσω.





Φωτογραφία: Μπίρι