4/11/11

Τα σινεμά







Γελάσαμε το βράδυ στην ταινία
και νιώσαμε πως είμαστε καλά
Την ώρα που βαριέται η κοινωνία
για κόμματα και νόμους να μιλά









Στις αρχές του χειμώνα τα σινεμά είναι σαν να φορούν τα καλά τους. Ντύνονται, στολίζονται όλο το μεσημέρι και από το απόγευμα είναι έτοιμα να σε υποδεχθούν.

Τα αγαπημένα μου σινεμά βρίσκονται στο κέντρο της Αθήνας. Άλλα είναι μικρά και διακριτικά, άλλα είναι μεγαλύτερα, όλα μα όλα όμως έχουν αυτή τη μυρωδιά. Τη μυρωδιά του κέντρου της πόλης που μπορεί να χωρέσει μέσα του τα πάντα. Τη δική σου έξοδο για την οποία μάζευες λεφτά μια ολόκληρη βδομάδα, το άγχος και τις κουβέντες για την ιστορία που τρέχει, αυτούς που χρειάζονται βοήθεια και αυτούς που θα μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια, εκείνους που επιστρέφουν κουρασμένοι απ΄τη δουλειά και τους άλλους που απλά είπαν να βγουν να περπατήσουν, γιατί είναι γλυκό το βράδυ.

Όλα αυτά τα αφήνεις για λίγο πίσω σου καθώς περνάς την πόρτα και βρίσκεσαι μπροστά στο πανί. Και όλα αυτά τα ξαναβρίσκεις μπροστά σου μόλις ξεκινήσει η ταινία. Γιατί η ταινία μπορεί να είναι Γαλλικής, Αρμένικης, Δανέζικης, Ισπανικής ή Ιρανικής προέλευσης μα το μόνο που να σε ξενίζει σε αυτή να είναι η γλώσσα. Ίδια τα μάτια των ανθρώπων, ίδιο το μυαλό, οι σχέσεις και οι συγκυρίες, ίδια και η πόλη με τη μυρωδιά της.

Γιατί όταν βγεις από το σινεμά, την ίδια στιγμή κάπου σε ολόκληρο τον κόσμο θα βγει από το σινεμά και κάποιος άλλος. Και, αν η ταινία το επιτρέψει, θα κοιτάξετε και οι δυο τους διπλανούς σας και θα χαμογελάσετε. Και θα είστε σίγουροι πως εκεί έξω υπάρχουν κάποιοι άλλοι που κάνουν αυτή τη στιγμή ακριβώς το ίδιο με εσάς στη δική τους μεγάλη πόλη.

Με κοίταξες και σ' έπιασα απ' το χέρι
πού βρήκαμε περίπτερο ανοιχτό
Εγώ μ' αυτό το βήμα που σε ξέρει
κι εσύ με το σακάκι σου ριχτό
  


Μια αφορμή:

Φωτογραφία: www.deviantart.com