16/12/11

Τα χρόνια...



... είναι νούμερο στο χέρι που δεν σβήνει.

Όλα είναι νούμερα για τον παππού. Ονειρεύτηκε τον εαυτό του ανάμεσα στα σύννεφα και βρέθηκε πίσω απ' το γραφείο. Και ένα και δύο και τρία και τέσσερα και πέντε. Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο αγαπούσε τα νούμερα. Γιατί αυτά ήταν που τον έκαναν να κοιτάζει στα μάτια την ωραία, ψηλή γυναίκα με τα πιο σγουρά μαλλιά της γειτονιάς. Και ένα και δύο και τρία και τέσσερα. Αυτά τον έκαναν να κοιτάζει στα μάτια και τα παιδιά αυτής της ωραίας γυναίκας. Τις γυναίκες του. Και ένα και δύο και τρία. Αυτά τα νούμερα θα γίνουν η αξία του, η περηφάνια του, οι σχέσεις του, η δουλειά του. Και ένα και δύο. Αυτά τα εγγόνια θα γίνουν η αξία του, η περηφάνια του, οι σχέσεις του, η λαχτάρα του. Και ένα...

...θα 'χουν φύγει τα χρόνια αχ κι ο άνθρωπος γερνά.

Νούμερα ήταν και η μεγάλη μπερζέρα της βιτρίνας μέχρι που πήρε τη θέση της στη γωνία δίπλα στο τζάκι. Γιατί μετά έγινε καράβι σε ένα σαλόνι θάλασσα και ένα λιμάνι από γκρίζα φουντωτά μαλλιά της ίδιας ωραίας, ψηλής γυναίκας. Όλα τα ταξίδια που δεν έκανε είναι εκεί, πάνω στα πλακάκια και δίπλα σ' αυτή.

Σαν παγκόσμιος χάρτης είν' τα χέρια σου τα δυο γυμνά.

Όλα είναι νούμερα για τον παππού. Οι αριθμοί του είναι μονάδες μέτρησης για τα πάντα. Για όλα εκτός από την αδυναμία του, τη μοναδική του. Για την αδυναμία του γεμίζει εδώ και 24 χρόνια κάρτες με καλλιγραφικά γράμματα, παίρνει τηλέφωνα και δίνει φιλιά κι αγκαλιές πάντα με την ίδια φράση:

"Να ζήσεις σαν τα ψηλά βουνά".

Γιατί είναι κάποιες φορές που τα νούμερα δεν έχουν πια νόημα. Και αφήνει τους αριθμούς κατά μέρος και μετράει και ο παππούς τα χρόνια της σε χιόνια - κορυφές. Της χαμογελάει, χαμογελάει και αυτή και του βάζει στη χούφτα καραμέλες, κρυφά απ' τη γιαγιά.

Κεράκια χιλιάδες να ανάψουν
φυσώ και τα σβήνω
τα χρόνια περνούν ευτυχώς ;



http://www.youtube.com/watch?v=fqip6HF5dKk

Φωτογραφία: www.deviantart.com