13/9/12

Mer amère



Και περπατάς, κοιτάς, αλλά δεν βλέπεις.

Γιατί τα μαλλιά σου έχουν μείνει ακόμα στην αλμύρα και ψάχνεις πολύχρωμα φουλάρια και συναυλίες για να πιαστείς. Γιατί την ήθελες τη θάλασσα σε απόσταση τέτοια που να φτάνεται, ήθελες τους φίλους σε απόσταση τέτοια που να φτάνονται, ζούσες σε βιβλιοπωλεία το χειμώνα και σε δέντρα το καλοκαίρι και ο χρόνος κυλούσε. Με τον τρόπο του κάθε φορά, αλλά κυλούσε.

Jours de lenteur, jours de pluie,
Jours de miroirs brisés et d'aiguilles perdues,
Jours de paupières closes à l'horizon des mers,
D'heures toutes semblables, jours de captivité


Και περπατάς, κοιτάς.

Είσαι σε ταινία. Σε μια υπαίθρια αγορά γεμάτη λουλούδια και γλυκά και οι εποχές αλλάζουν όπως στη σκηνή με τον Hugh Grant, ξέρεις, που ακούγεται το τραγούδι και από τη ζέστη στο κρύο και πάλι στη ζέστη και οι μέρες κυλάνε. Με τον τρόπο τους κάθε φορά, αλλά κυλάνε. Και μετά εκεί πιο δίπλα, στα κάστρα. Όλη η περηφάνια και όλη η προκατάληψη της Jane Austen απλώνονται μπροστά σου, με πρίγκιπες, κυρίες μορφωμένες, αυλικούς, καλλιτέχνες και διανοούμενους, δεξιώσεις και χορούς. Και στο ποτάμι. Στο ποτάμι που η μουσική των Blackmore’s night έφυγε από τα παραμύθια και ήρθε στο τραπέζι σου, σε πήρε από το χέρι και με ένα “ enchanté ” σου έμαθε πως χορεύεται.

Pourtant j'ai vu les plus beaux yeux du monde,
Dieux d'argent qui tenaient des saphirs dans leurs mains,
De véritables dieux, des oiseaux dans la terre
Et dans l'eau, je les ai vus


Και περπατάς.

J’aimais hier et j’aime encore 

Le temps court dans mes veines.

Και κυλάνε.


http://www.youtube.com/watch?v=zkoxdd7oN-s 
Φωτογραφία: Μπίρι
Κείμενο: Paul Eluard