20/12/12

Η ρίζα






Παιδιά, χορέψτε την Ιτιά με την καρδιά καμένη






Χορέψτε τη να θυμηθείτε τότε που τη χόρευε πρώτος ο παππούς στις αργίες. Εκείνα τα πρωινά με σχολείο και εκείνα τα Χριστούγεννα χωρίς. Τα μεσημέρια με το τρέξιμο στο διάδρομο και από πίσω τη μαμα με το χυμό πορτοκάλι. Και εκείνα τα απογεύματα που νύχτωνε νωρίς μα δεν σήμαινε τίποτα, παρά μόνο πως μια μέρα πλησίαζε στο τέλος της. Και τα βράδια. Τα ήσυχα βράδια.

Ζεστά νερά, σαπούνι πράσινο και το ματάκι μες στο δάκρυ

Κι αν πέρασαν τα χρόνια η μαμά δεν άφησε στιγμή ούτε τα πορτοκάλια, ούτε το θερμοσίφωνα αναμμένο. Τα πρωινά όμως απέκτησαν κοπάνες και ένα καφέ-καταφύγιο. Τα μεσημέρια γέμισαν μουσικές από ένα ραδιόφωνο που έφερνε νέα από αλλού. Και τα απογεύματα έφεραν τις πρώτες σκέψεις πως εδώ που τώρα νυχτώνει, σε αυτό το αλλού χαράζει. Και τα βράδια. Τα πρώτα ξενύχτια της επανάστασης.

Τα παιδιά στην κερκίδα είναι η μόνη σου ελπίδα

Και το ταξίδι είχε ξεκινήσει με έναν ουρανό καινούριο και μεγαλύτερο. Η μικρή πόλη δεν σήκωνε τους ανοιχτούς ορίζοντες. Τα πρωινά έγιναν μεσημέρια, τα μεσημέρια βόλτες με soundtrack στα ακουστικά και τα απογεύματα σημαντικοί άνθρωποι που φτιάχναν μια νέα οικογένεια. Και τα βράδια. Τα βράδια γέμισαν σινεμά, μουσικές, έρωτα, κουβέντες, προοπτικές.

Μα μέχρι να καταλάβω ότι η ελευθερία έρχεται από μέσα, σπάθιζα έξω

Σπάθιζα τα χρόνια που ακολούθησαν και την ώρα που έμοιαζε να μην αρκεί για τους νόμους της ενήλικης ζωής. Και κάπου εκεί η μέρα έγινε ενιαία. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα δεν έχει σημασία. Μόνο που καθώς νυχτώνει οι ώρες βαραίνουν. Τα πορτοκάλια γίνονται βιταμίνες και οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσωπο, μόνο ομιλία. Και τα βράδια. Τα ανήσυχα βράδια.

Μα κάποια γεύση έχει χαθεί, κι ο άνθρωπος το ξέρει

Το ξέρει. Του το έκαναν και μόνος του το έκανε στον εαυτό του. Στον εαυτό του εκείνο τον πρώτο, που είχε φτιαχτεί εξαρχής σοφά και τα βήματά του είχαν νόημα προσωπικό. Είναι σαν τα καινούρια παπούτσια που αγόρασε. Δείχνουν πιο όμορφα ίσως. Τα παλιά όμως έχουν ζάρες από το δίπλωμα του ποδιού και δεν πληγώνουν το παρκέ στο πέρασμά τους. Το βλέπει, καθρεφτίζεται.

Φόρα τα ρούχα τα παλιά σου, γίνε ο εαυτός σου μια φορά



Φωτογραφία: www.deviantart.com
https://www.youtube.com/watch?v=3KIzLC3RCgU