11/4/13

Η κάρτα απ' το Σικάγο

Στα νοικιασμένα σπίτια οι τοίχοι δεν σου ανήκουν. Μπορείς να τους θαυμάζεις που μαζί με το ταβάνι  και την πόρτα περιφρουρούν τον χώρο σου, αλλά δεν μπορείς να τους αγγίζεις. Ειδικά εκεί, στα εξωτερικά, τα μεσιτικά γραφεία γνωρίζουν κάθε μικρό ελάττωμα του τοίχου προκειμένου να χρεώσουν στο νέο ενοικιαστή οτιδήποτε καινούργιο έχει εμφανιστεί όταν αποφασίσει να αποχωρήσει. 

Κι όμως, τα νοικιασμένα σπίτια είναι που θέλεις περισσότερο από οτιδήποτε να νιώσεις πως σου ανήκουν, μαζί και οι τοίχοι τους. Γιατί ακόμα και αν ο προσωπικός σου κόσμος χωράει σε μερικές κούτες ή μόλις σε μια βαλίτσα, θέλει το χώρο του να βγει στ' ανοιχτά και να γίνει ένα με την καθημερινότητα. Την καινούρια καθημερινότητα στο καινούριο σπίτι που δεν σου ανήκει, αλλά είναι σπίτι σου έστω για λίγο και πρέπει να το νιώσεις ως τέτοιο γι' αυτό το λίγο. Πως μετατρέπουμε αυτό το house σε home που λέμε και στη γλώσσα μας. 

Σύμφωνοι. Τα σπίτια δεν τα κάνουν τα πράγματα και τα τετραγωνικά, αλλά οι άνθρωποι και οι στιγμές που ζουν μέσα σε αυτά. Αυτοί οι άδειοι τοίχοι όμως... Αυτοί οι τοίχοι είναι ύπουλο πράγμα. Έτσι γυμνοί όπως είναι μπορούν να γίνουν διαφανείς και να σε εκθέσουν, να καταπιούν τα βραδινά σου όνειρα και να δημιουργήσουν ίλιγγο χειρότερο και από αυτό του λευκού χαρτιού που ψάχνει έμπνευση για μέρες.

Ήταν τυχερή όμως μέσα στην ατυχία της. Το νοικιασμένο σπίτι της μπορεί να είχε ανησυχητικά άδειους τοίχους που δεν μπορούσε να αγγίξει, είχε όμως και παράθυρα. Πολλά παράθυρα. Περισσότερα και από τα ντουβάρια. Από όλα τα νοικιασμένα της σπίτια ήταν το ομορφότερο και το πιο άσχημο μαζί. Πολλά παράθυρα και μεγάλοι άδειοι τοίχοι. Ας είναι. Η βαλίτσα και η κούτα άνοιξαν, ο κόσμος της απλώθηκε στο πάτωμα και έψαχνε τρόπο να την περικυκλώσει στο ύψος του ματιού.

Ένα παράθυρο λιγότερο ή ένα περισσότερο; Δεν μπορούσε να αποφασίσει αν αυτό που είχε φτιάξει ήταν κάτι περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που είχε πριν: παράθυρο με θέα. Ταξίδια, καλοκαίρια, πατρίδες, φίλοι και αναμνήσεις γέμισαν το τζάμι και λειτούργησαν σαν αυτοσχέδιο βιτρό κάθε που έπεφτε πάνω τους ο ήλιος. Καταδικάστηκε να συζήσει με ένα μικρό ίχνος νοσταλγίας για όσα πέρασαν και με λίγη μελαγχολία στην κόρη του ματιού όταν παίρνει το βλέμμα από το διάβασμα και κοιτάει το τζάμι. Παράθυρο ή μπουντρούμι;

Παράθυρο. Η κάρτα που έφτασε από το Σικάγο σήμερα το πρωί, εντυπωσιακή, γεμάτη ουρανοξύστες και εικόνες απ' το μέλλον κέρδισε επάξια την τελευταία κενή θέση στο ψηλότερο μέρος της εν λόγω γωνιάς και έφερε αυτό που έλειπε: το μετά. Όχι, δεν έχει σκοπό να πάει στο Σικάγο. Δεν έχει σημασία το Σικάγο. Απλά να, μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγορήθηκε ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Απλά να, ο αποστολέας βγήκε από το νοικιασμένο του σπίτι, αγόρασε μια κάρτα, σημείωσε το όνομά της δηλώνοντας ότι εκείνη η διεύθυνση είναι δική της και της χάρισε την πρώτη μικρή νίκη επί των τοίχων. Για τον ταχυδρόμο το σπίτι είναι δικό της. Για εκείνη, ας είμαστε ειλικρινείς. Τι να τους κάνει τους τοίχους όταν έχει το παράθυρο;  



Για μάτια είχε δυο βιολέτες
Για χέρια είχε δυο πουλιά


Φωτογραφία: Μπίρι
Λόγια: Οδυσσέας Ελύτης
Λόγια: Αρλέτα