29/7/13

Ιούλιος προς Αύγουστο



Hopeless emptiness. 
Now you' ve said it. 
Plenty of people are onto the emptiness, but it takes real guts to see the hopelessness. 

Who made these rules anyway?

I want to feel things. Really feel them.



Φωτογραφία: Μπίρι


2/7/13

Χάρτες

Εμείς που έχουμε ωραία καλοκαίρια αναγκαστικά πέφτουμε στην παγίδα να ζούμε τότε σαν να είναι η μία και μόνη εποχή του χρόνου. Δεν είναι εύκολο να το αποφύγουμε. Αν είχατε και εσείς ωραία καλοκαίρια το σκι δεν θα σας έκανε τόση εντύπωση, μα μάλλον θα περιμένατε τη στιγμή που θα βγείτε με το καρπούζι στη βεράντα τον Ιούλιο. Ή που θα περπατήσετε την άδεια Υμηττού στο Παγκράτι τον Αύγουστο. Ή που θα πάτε θερινό σινεμά να δείτε τη Καζαμπλάνκα ξανά και ξανά και ξανά. Μπορεί και όχι θα μου πεις, γούστα είναι αυτά. 


Τα τιμήσαμε και τα τιμούμε τα καλοκαίρια μας. Φωτογραφίες με πατημασιές στην άμμο, κάμπινγκ και ένας Πειραιάς γεμάτος κόσμο και αλμύρα, λογοτεχνικά κείμενα και τραγούδια, συλλογές σε CD για τον δρόμο, η Χώρα, οι απόμερες παραλίες, τα λεωφορεία και ο καφές στα πλατάνια και στις Μηλιές. Τα μετρήσαμε σε παγωτά, σε μπάνια στη θάλασσα και σε νησιά που επισκεφτήκαμε. Βάλαμε στο τραπέζι τους χάρτες και τους αναλύσαμε πολυπλεύρως προκειμένου να επιλέξουμε τον εκάστοτε προορισμό: μπάτζετ, κάμπινγκ ή δωμάτιο, το νησί που ταιριάζει στην παρέα. Η Μήλος για ζευγάρια, η Κίμωλος για ελεύθερο, η Ικαρία για να δούμε πρόσωπα που πετυχαίναμε Εξάρχεια τον χειμώνα. 

Χάρτες. Στους "Χάρτες" περνούσαμε τα καλοκαίρια μας στην πόλη. Λεμονάδες, μπύρες και κατσαρίδες να κόβουν βόλτες στον πεζόδρομο και να τις κυνηγάμε με φρι πρες. Χάρτες έφαγαν τα καλύτερά μας χρόνια προκειμένου να γίνουμε επιστήμονες. Μάθαμε να φτιάχνουμε πολλούς διαφορετικούς χάρτες, να τους αναλύουμε, να τους οργανώνουμε, να τους επεξεργαζόμαστε και άλλα πιο περίπλοκα που δεν έχει νόημα να αναφερθούν τώρα που είναι καλοκαίρι. Χάρτες αντικατέστησαν και τις εφηβικές αφίσες στα δωμάτιά μας. Να σημειώσω θέσεις φίλων να μην τις χάσω, τι μικρός που φαίνεται ο κόσμος, ωραίος και ο Καναδάς ένα τσιγάρο δρόμος. Λες; Όχι, όχι γιατί ήδη η Μαρία διαβάζει κείμενα για φίλους που φεύγουν στο ίντερνετ και κλαίει. Γίναμε κουκκίδες σε χάρτες που ψάχνουν την εκάστοτε θέση, άλλες φορές γιατί την επέλεξαν, άλλες γιατί τους επέλεξε, άλλες γιατί έτυχε. "Πολίτες του κόσμου, έτσι πρέπει" λέμε ό,τι είπαν αυτοί που θαυμάζουμε και παρηγορούμαστε. 

Οι χάρτες το καλοκαίρι είναι ωραίοι, κρατούν μόνο τη θάλασσα. Θα έπρεπε να υπάρχουν ειδικοί χάρτες για τα καλοκαίρια. Θα μπορούσε να γίνει θέμα διπλωματικής σε σχολή η δημιουργία διαδραστικού χάρτη που θα επιλέγει ανάλογα με συγκεκριμένα κριτήρια τόπους, παραλίες, ταβέρνες, ανθρώπους. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και με τους χειμερινούς χάρτες, μόνο που εκεί τα πράγματα ίσως είναι λίγο πιο δύσκολα. Γιατί αν οι καλοκαιρινοί χάρτες μας φέρνουν πιο κοντά στη ζωή που αξίζει, οι χειμερινοί είναι αυτοί που παίζουν ρεαλιστικότερα με νόμους και κανόνες της που πονάνε. Και εκεί που ψάχνεις λόγια μέσα σε συζητήσεις μιας καλοκαιρινής νύχτας να εξηγήσεις στους φίλους τι ψάχνεις να βρεις στον δικό σου προσωπικό χειμερινό χάρτη, έρχεται ο Αρκάνωφ να μιλήσει για σένα.

Είμαι πολίτης της Οικουμένης και δεν ζω με πεθαμένα όνειρα. (...) Πρώτα είμαι πλήρης άνθρωπος, κι ύστερα οτιδήποτε άλλο. Πατρίδα μου θα είναι πάντοτε εκείνο το κομμάτι της Οικουμένης όπου θα βρει στερνό καταφύγιο η πιο ψηλή έκφραση της ανθρώπινης ιδιότητάς μου: η Λευτεριά.

Και να που ίσως οι χειμερινοί χάρτες δεν θα είναι και τόσο άχαροι τελικά. Όχι ότι θα φτάσουν το επίπεδο των θερινών, αλλά κάθε νέα κουκκίδα θα έχει την περίεργη χαρά των καινούριων τετραδίων στην αρχή της σχολικής χρονιάς. 


Κείμενο: Μ. Καραγάτσης/ Ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν