22/10/13

Το τετράδιο ταξιδεύει





Καλησπέρα, καλησπέρα. 
Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου σήμερα και το τετράδιο ανοιχτό. Ή μπορεί και Τρίτη 22 Οκτωβρίου. Όλα είναι σχετικά τέτοια ώρα. Τα βίντεο των κόκκινων γραμμάτων σαν να μην υπάρχουν. Μόνο μουσικές και λόγια. Από ένα μικρό κουτούκι πίσω από το καλλιμάρμαρο, ως τις στοές του Παρισιού. 



Εκεί πίσω από το καλλιμάρμαρο, κατασκευάζαμε δράματα. Σαν ήρωες στο "Λόγω τιμής" λέγαμε για τον τρόπο των ματιών και αναστενάζαμε για ν' ανακατέψουμε την ήρεμη πραγματικότητα. Η Βούλα Σαββίδη στο πάλκο και με λίγο κρασί στο ποτήρι οι 20άρηδες εαυτοί μας έκλειναν τα μάτια και αφιέρωναν το "σπατάλησα για χάρη σου τ' αδέσποτά μου χρόνια". Αυτά που δεν είχαμε ακόμα ζήσει.  


Και λίγο πριν το τέλος της βραδιάς, μια αληθινή, δυνατή, όμορφη θλίψη για το δρόμο της επιστροφής και την ησυχία της γκαρσονιέρας. Αυτές οι ξεκούραστες καρδιές είχαν ανάγκη από βάσανα και από προτροπές. 


Έτσι κυλούσαν οι νύχτες, τα πρωινά δεν τα θυμάμαι. Θυμάμαι όμως μεσημέρια με αυτό το φως. Το ξέρετε αυτό το φως. Είναι το φως του χειμώνα που διαπερνά τη μπαλκονόπορτα και πέφτει φαρδύ-πλατύ στο μπορντό ανατολίτικο χαλί της γιαγιάς. Τότε η γιαγιά αφήνει τον καναπέ και ξαπλώνει μπρούμυτα πάνω σε εκείνη τη λωρίδα. Η μέση για λίγο δεν πονάει και η ζωή είναι ωραία. 


Το φως ζεσταίνει τη μέση και αυτό το μπρούμυτα την καρδιά. Κάπως έτσι από τον Θεσσαλικό κάμπο μπορείς να δεις και την ακρόπολη. Αλήθεια. Που θα βρεις καλύτερα για να πάρεις μια ανάσα από τον ήλιο της Θεσσαλίας; Στην αρεοπαγίτου θα διαλέξεις σπίτι, στο μουσείο θα χαζέψεις τους τουρίστες και στα σκαλιά του Ηρωδείου δεν σου λέω. Μυστικό. 


Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο. Σε εκείνο το διώροφο το γωνιακό η Χαρούλα θυμάται και τότε ο ήλιος, η βόλτα και όσα σας είπα μέχρι τώρα αποκτούν άλλη διάσταση. Και εκείνη η γιαγιά ίσως και να μην ήταν τόσο γιαγιά. Ίσως και να μην ξάπλωσε για τη μέση. Ίσως στόχευε εξαρχής στην καρδιά. 


Μπλέξαμε με τις μνήμες και κάπως έτσι ήρθε το πρωί. Εκείνο το πρωί που ξέχασα προηγουμένως να αναφέρω μεταξύ νύχτας και μεσημεριού. Δεν φταίω εγώ, φταίει ο Μακεδόνας και ο αγαπημένος ο Σταμάτης που τόσα χρόνια δεν λέει να με αφήσει σε ησυχία. Γεμίσαμε ήλιο σε αυτή την εκπομπή. Δεν ήταν μελετημένο εξαρχής, είναι όμως απαραίτητο καθώς πλησιάζουμε στο Παρίσι. Τον χρειάζονται εκεί.


Να τη η βροχή και η πόλη που τρελαίνεται. Η Αθήνα δηλαδή γιατί το Παρίσι μάλλον συνηθισμένο. Όπως και να έχει φτάσαμε, διαδρομή κυκλική απ' το κουτούκι στη στοά με κοινό παρονομαστή και δυνατούς πρωταγωνιστές. Από τον Μπιθικώτση στην Piaf λίγα τραγούδια δρόμος. Μου έλειψε, μου λείψατε. Καληνύχτα.