17/10/17

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών.


Όταν ο άνθρωπος αρνηθεί τον εαυτό του από τη λάσπη, οι μέρες θα αποκατασταθούν 

...και γεμάτες, με άπληστο τρόμο θα ζητήσουν νερό.

Ξέρω έναν κόσμο άθικτο, μακριά, χωρίς ξύπνημα, που διδάσκει η ομορφιά στα κελάρια του. Τα δειλινά του είναι από κύματα της αρχαιότερης λύπης. Πάνω στο στήθος του έχει γραμμένο το θαύμα: Πορσελάνινο θαύμα, με νερό, σαν βάζο που χωράει όλα τα όνειρα. Εκεί, η μόνη ηλικία που υπάρχει είναι η παιδική.

Να πάμε μια μέρα. Να μείνουμε. 

Αφού στον κόσμο που 'ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό.

Λόγια: Γεωγραφίες Κόσμων, Σταύρος Σταυρόπουλος
Τίτλος: Άρτεμις, Λίνα Νικολακοπούλου
Φωτογραφία: Μπίρι

1/8/17

Αύγουστος



...και ποια είναι άραγε η πραγματική μας ηλικία
αφού στις τσέπες κρύβουμε τα χέρια μας
μ’ όλους αυτούς τους γυάλινους βόλους
που ακόμα ευωδιάζουν αλάνα κι αγριόχορτο. 

Στην κούνια το σώμα όλο παλεύει να χωθεί.



Λόγια: Ευτυχία - Αλεξάνδρα Λουκίδου
Λόγια: εδώ

27/7/17

Το τετράδιο και οι γυναίκες του




Καλησπέρα! Σκεφτόμουν να ξεκινήσω το γράψιμο με τη φράση "αν είχα ραδιοφωνική εκπομπή...", που είναι μια φράση που σκέφτομαι συχνά: στο μετρό, στο λεωφορείο, στο ασανσέρ, στον δρόμο, σε εξόδους με φίλους και σε άλλες στιγμές που έχω στο μυαλό μου ένα τραγούδι και συνειρμικά μεταφέρομαι σε ένα άλλο και ένα άλλο. Στήνω εκπομπές στο μυαλό μου, εκπομπές που μετά βέβαια ξεχνάω γιατί ποτέ δεν κρατάω σημειώσεις. Θα ήταν λάθος όμως να ξεκινήσω με αυτή τη φράση τόσο υποθετικά και να υπονοήσω πως αυτή εδώ δεν είναι μια - ναι αρκετά παράξενη, με τραγούδια μέσα σε τραγούδια και εκφωνήσεις σαν γραπτά - ραδιοφωνική εκπομπή. 


Σε μια "κανονική" ραδιοφωνική εκπομπή θα έπλεκα το εγκώμιο της Μαρίας Παπαγεωργίου, με μισή καρδιά αφού, νιώθοντας μια κάποια ενοχή, θέλω να παραμείνει λίγο ακόμα στα κρυφά. Να είμαι σίγουρη πως τα live και οι δίσκοι της θα έχουν απολύτως δικούς της ανθρώπους. Εδώ όμως, θα μιλήσω για την Denise. Δεν ξέρω τη σχέση της Denise με την αφηγήτρια στο πρώτο πρόσωπο και δεν θέλω να την υποθέσω. Θα κρατήσω πως η Denise έρχεται να δώσει μια κάποια λύση. Θα είναι πάντα στο μυαλό μου μια υπόθεση και σχέση όπως αυτή του Γιάννη του Φονιά με το Φροσί, θα επιδέχεται πολλούς πιθανούς ορισμούς και θα είναι ικανή να φτιάχνει, προσωπικές για τον καθένα, ιστορίες.


Σε αυτή την ιστορία τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Η απώλεια και η απουσία είναι πάντα πιο ξεκάθαρες, πιο απόλυτες. Σε ένα σπίτι κοντά σε αυτό της Suzanne του Leonard Cohen, κοντά δηλαδή στο λιμάνι του Montreal, τα φώτα του διαδρόμου παραμένουν ανοιχτά όλο το βράδυ. Από εδώ που είμαι άθελά μου το έχω παρατηρήσει. Μακάρι να μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε τι δηλώνουν τα φώτα των σπιτιών, όπως γίνεται με τα φώτα των πλοίων. Τότε, τα φώτα στον διάδρομο θα ήταν ξεκάθαρα φώτα αναμονής και δεν θα τα μπερδεύαμε με τα φώτα της κρεβατοκάμαρας, που ίσως είναι φώτα φόβου. Και τότε μπορεί κάποιοι να έβρισκαν πιο εύκολα τον δρόμο της επιστροφής.


Εδώ μια άλλη αναμονή. Οι σκιές μεγαλώνουν, αλλά δεν θα χρειαστούν φώτα, ούτε πολλά λόγια. Ο έρωτας είναι αρκετός από μόνος του. Και το έχω ξαναπεί, αλλά στο σημείο που η Πρωτοψάλτη λέει "στολίζω" χαμογελάει. Είμαι σίγουρη ότι χαμογελάει μαζί με την ηρωίδα, η οποία έπιασε χαλαρά τα μαλλιά της, έβαλε λίγο ρουζ και ετοίμασε μια λίστα με τραγούδια για να έχουν soundtrack οι μετέπειτα αναμνήσεις. Όχι, δεν ήταν τζαζ-ροκ όπως τότε με την Αφροδίτη Μάνου στην κίνηση της Πανόρμου, αλλά καταλάβατε. 


Κάπως έτσι μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά στα άδυτα της γυναικείας ψυχοσύνθεσης και ας γελάνε οι φίλοι για τον όρο που χρησιμοποιώ να περιγράψω κάποια τραγούδια. Γιατί "έρωτα ζωής εμείς θα ζήσουμε κι όταν θα σβήσουμε θα μεταλλαχτεί" και πριν σβήσουμε θα μεταλλαχτεί ξανά και ξανά και ξανά όσες φορές χρειαστεί και αντέξουμε. Και αυτό το φουστάνι με το ντεκολτέ, το άρωμα, η ζήλεια και το κόκκινο κρασί είναι όλα μέρος μιας γυναικείας αρματωσιάς ώστε ο έρωτας που πάλιωσε ή απλά ταλανίζεται από τη συνήθεια, να μεταλλαχτεί. Τα φώτα στην κρεβατοκάμαρα, αυτά που προηγουμένως δήλωναν φόβο, θα παραμείνουν σβηστά. Ο φόβος όμως θα είναι εκεί, καμουφλαρισμένος πίσω από κραγιόν και μάσκαρα. 

Από το Montreal, στον Πειραιά. Από τον διάδρομο, στην κρεβατοκάμαρα και πλέον στην κουζίνα. Δεν ξέρω αν οι ιστορίες που κρύβουν τα διαμερίσματα είναι τόσο διαφορετικές όσο οι συντεταγμένες τους. Ξέρω όμως πως αυτές οι δύο τελευταίες ιστορίες εκτυλίσσονται στον Πειραιά, σε δύο διαμερίσματα αντικριστών πολυκατοικιών, που επικοινωνούν χρησιμοποιώντας τα φώτα της κουζίνας για σήματα μορς. Η Αφροδίτη από τη μία φωτίζει λιγάκι μόνο με το φως του ψυγείου, η Άλκηστις ανάβει όλα τα φώτα. Η πόλη σαν καράβι, γιορτή; Καληνύχτα. 



Φωτογραφία: Θοδωρής Μάρκου
Άλκηστις δύο φορές συνειδητά λόγω αδυναμίας