17/10/17

Άρτεμις, θεά των κοριτσιών.


Όταν ο άνθρωπος αρνηθεί τον εαυτό του από τη λάσπη, οι μέρες θα αποκατασταθούν 

...και γεμάτες, με άπληστο τρόμο θα ζητήσουν νερό.

Ξέρω έναν κόσμο άθικτο, μακριά, χωρίς ξύπνημα, που διδάσκει η ομορφιά στα κελάρια του. Τα δειλινά του είναι από κύματα της αρχαιότερης λύπης. Πάνω στο στήθος του έχει γραμμένο το θαύμα: Πορσελάνινο θαύμα, με νερό, σαν βάζο που χωράει όλα τα όνειρα. Εκεί, η μόνη ηλικία που υπάρχει είναι η παιδική.

Να πάμε μια μέρα. Να μείνουμε. 

Αφού στον κόσμο που 'ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό.

Λόγια: Γεωγραφίες Κόσμων, Σταύρος Σταυρόπουλος
Τίτλος: Άρτεμις, Λίνα Νικολακοπούλου
Φωτογραφία: Μπίρι

4 σχόλια:

casper είπε...

να πάμε, ναι... :)

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

Θα αφήσω το όνομά σου στην είσοδο!

Vive La Vie... είπε...

Κι εγώ θέλω πολύ να πάω σ'αυτόν τον κόσμο. Και να μείνω! :)

Υ.Γ. Το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου...

Μ.

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

Ένα χρόνο μετά... αυτό το σχόλιο άργησε να εμφανιστεί για κάποιο λόγο. Ελπίζω να είσαι καλά Μ.! Φιλί!