13/2/18

Το διαμέρισμα στο Μετς


Υπάρχει ένα διαμέρισμα στο Μετς, γκαρσονιέρα σε υπερυψωμένο ισόγειο, εσωτερική που βλέπει σε ακάλυπτο. Η κουζίνα του είναι  παλιά με πράσινα ξύλινα ντουλάπια, μαρμάρινο νεροχύτη και άσπρα πλακάκια με μικρά μπλε λουλούδια στον τοίχο. Δεν φαίνεται να χρησιμοποιείται πολύ για μαγείρεμα, παρόλα αυτά είναι πλήρως εξοπλισμένη με πολύχρωμα σκέυη. Πάνω στον πάγκο είναι δύο κουτιά με υλικά για λουκουμάδες με μέλι, αυτά τα σχεδόν έτοιμα, ενώ σε γυάλινα βαζάκια έχει καφέ, ζάχαρη, καραμέλες και σοκολάτα. Από πού έρχεται το άρωμα βανίλιας που σχολιάζουν συχνά οι επισκέπτες είναι άξιο απορίας. Βανίλια δεν υπάρχει, αλλά είναι μια όμορφη παρατήρηση κάθε φορά, οπότε τη σημειώνω. 

το σπίτι σου ήταν ζάχαρη και καραμέλες

Το μπάνιο παλιό και αυτό, σε αποχρώσεις του κίτρινου. Η μικρή μπανιέρα δεν είναι βολική με αποτέλεσμα τα νερά να βρίσκονται παντού σε κάθε απόπειρα για ντους, ενώ τα υδραυλικά δείχνουν εμφανώς ταλαιπωρημένα. Ο θερμοσίφωνας από αυτούς με το κόκκινο φωτάκι που τρεμοπαίζει. Εκεί, στο μπάνιο, το πιο ενδιαφέρον είναι το μικρό παραθυράκι που βγάζει στο κενό μεταξύ δύο πολυκατοικιών. Αν πλησιάσεις και στήσεις αυτί μπορείς να ακούσεις ξεκάθαρα τις συνομιλίες των από δίπλα ή των από πάνω και να καταλάβεις πως δίπλα είναι μια οικογένεια με έφηβο γιο που δυσκολεύει τη ζωή των γονιών, ενώ πάνω μια γιαγιά που δεν ακούει καλά με αποτέλεσμα όλες οι συνομιλίες, κυρίως τηλεφωνικές, αλλά και η τηλεόραση, να απαιτούν αυξημένη ένταση.

Στο μπάνιο τ' άπλωσα και δίπλα ξάπλωσα,
με τη δικιά σου τη βροχή να βγω στους δρόμους

Κάπως παρόμοια λειτουργεί και ο ακάλυπτος. Οι ιστορίες όλων των διαμερισμάτων από τους πάνω ορόφους των γύρω πολυκατοικιών ξεπηδούν μέσα από τα πατζούρια και καταλήγουν σε αυτόν τον ακάλυπτο, ανάμεσα σε λίγες γλάστρες και ένα σαλονάκι φερ φορζέ, κληρονομιά του ιδιοκτήτη της γκαρσονίερας και δανεικό στον ενοικιαστή. Ζευγάρια που μαλώνουν, ζευγάρια που κάνουν έρωτα, ατελείωτες μπουγάδες τετραμελών οικογενειών, φώτα που τρεμοπαίζουν από τηλεοράσεις, παιδικές φωνές και πλαστικά ποδηλατάκια στα μπαλκόνια. Τα βράδια του Αυγούστου που τα τσιμέντα ανάβουν, ο ακάλυπτος είναι σαν να έχει γιορτή. Ένα αστικό Αυγουστιάτικο πανηγύρι! 

τον Αύγουστο στου ακάλυπτου τα μέρη

Αυτή η γκαρσονιέρα λοιπόν στο πάτωμα έχει παντού το μωσαϊκό που τον χειμώνα έιναι αρκετά κρύο. Παντού εκτός από την κρεβατοκάμαρα. Εκεί ευτυχώς έχει παρκέ, αυτό το παλιό με τις πληγές. Ένα ημίδιπλο κρεβάτι, ένα γραφείο και ένα ηχοσύστημα σε ένα χαμηλό ράφι, ανάμεσα σε δύο καρέκλες σκηνοθέτη είναι όλα όσα χωράνε, γι'αυτό και ο ένοικος αποφάσισε να αναπτυχθεί καθέτως, πάνω στους τοίχους. Παλιές αφίσες αγορασμένες από το Cine Paris στην Πλάκα, φωτογραφίες από κάποιες διακοπές, χαρούμενα πρόσωπα σε αποτυχημένες πόζες και άλλες πιο καλλιτεχνικές, ράφια με CD τακτοποιημένα προσεχτικά ως πλέον συλλεκτικά και δυο-τρια μικρά post-it και εμψυχωτικά σημειώματα φίλων έχουν την τιμητική τους. 

του ακουμπάει στο κομοδίνο δυό χρυσά κλειδιά

Ο διάδρομος που ενώνει τα τρία δωμάτια με την εξώπορτα είναι από μόνος του ένα επιπλέον δωμάτιο αναγκαστικά, λόγω έλλειψης χώρου. Εκεί, κατά μήκος του βρίσκονται στη σειρά τρεις μικρές βιβλιοθήκες γεμάτες βιβλία και φακέλους, ένας ολόσωμος καθρέφτης και μια μικρή ντουλάπα, που συμπληρώνει τους αποθηκευτικούς χώρους της κρεβατοκάμαρας. Στον διάδρομο υπάρχει ακουμπισμένος και ένας πολύχρωμος χαρταετός από την περασμένη Καθαρά Δευτέρα, που δείχνει αρκετά ταλαιπωρημένος για να ξαναπετάξει, αλλά είναι κρίμα αντ'αυτού να βρεθεί στα σκουπίδια. Θα πετάξει μέχρι τέλους και θα πέσει μόνο στη μάχη, άρα περιμένει τις επόμενες λαγάνες. 

βροχή να πιω κι ουρανό

Προέκταση της γκαρσονιέρας και οι σκάλες του κλιμακοστασίου. Εκεί γίνεται μια στάση με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ για ανάσες, εκεί έγινε ένα αγχωμένο τσιγάρο πάνω σε καβγά, εκεί μαζεύτηκαν οι φίλοι πριν κάνουν εντυπωσιακή είσοδο για πάρτυ έκπληξη, εκεί πληρώνονται τα κοινόχρηστα, εκεί έρχονται οι λογαριασμοί, εκεί όλοι χαζεύουν τους εαυτούς τους στον μεγάλο καθρέφτη πριν από βραδινή έξοδο και εκεί οι παππούδες μιλάνε πάντα για τον καιρό, για την πρωινή αναμονή στο ταχυδρομείο, αλλά και για τα εγγόνια που θα έρθουν για γιορτές. 

σήμερα θυμήθηκα κι άλλα.


ΥΓ. Το "Ανάσα η τέχνη της καρδιάς" είναι από μόνο του η μουσική της Αθήνας, η Αλεξίου πάντα σε αυτά τα δύο μου τραγουδούσε για το Μετς ή έστω το Παγκράτι, η Αρλέτα έγραψε το τραγούδι του τότε σπιτιού εκεί κοντά στο Μετς, η Τάνια πάντα πάνω στον χαρταετό Ζωγράφου και Φιλοπάππου.

Φωτογραφία: Αντώνης Γκρίτσης

Τα λόγια παίζουν μουσική

4 σχόλια:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Τι πανέμορφο κείμενο!
Πόσα τραγούδια ξέρεις!

Μια απορία έχω: περιγράφεις παλιό σου σπίτι ή το σπίτι που μένεις τώρα;

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

Πόσο χαίρομαι που και κάποιος άλλος, εκτός από εμένα, αγάπησε αυτό το μικρό διαμέρισμα!

Περιγράφω ένα παλιό μου σπίτι, κάτι από ένα παλιό του σπίτι και κάτι από αυτό το διαμέρισμα στο Μετς που θα ήθελα να έχω - ίσως στο μέλλον :)

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

αχ εύχομαι να το αποκτήσεις αυτό το διαμέρισμα <3

Μπίρι μπίρι μπομ είπε...

ευχαριστώ κορίτσι :) φιλί!