28/2/19

Μανταρίνια, κάστανα και ραδιόφωνο



Summertime in Prague

Καλημέρα! Πάει καιρός που δεν ανοίξαμε το τετράδιο και σήμερα ξύπνησα αποφασισμένη, αγαπημένοι φίλοι. Εδώ που βρίσκομαι έχει έναν ήλιο που απαιτεί να ζεστάνει τις πλάτες μας στο παγκάκι και θεωρώ βλασφήμια και προσβολή προς τη μητέρα φύση να παραβλέψουμε το κάλεσμα. Θα ξεκινήσω λοιπόν με ένα τραγούδι που ντρέπομαι να μην έχω συμπεριλάβει νωρίτερα στις επιλογές μου. Το έκανα για να το προστατεύσω από την υπερέκθεση, αλλά έτσι και αλλιώς θα μείνει πάντα από τα αγαπημένα του Χατζιδάκι και η κιθάρα της εισαγωγής πάντα αναλλοίωτη. 


Συνήθως θέλω να επικεντρωνόμαστε στη μουσική και στους στίχους μα το βιντεοκλίπ από πάνω έχει ξεκάθαρα λόγο ύπαρξης. Δεν προσθέτει, δεν αφαιρεί από το τραγούδι, αλλά είναι ωραίο που υπάρχει. Tο φουλάρι της Σάννυ Μπαλτζή, το δερματινο του Παναγόπουλου και το Αθηναϊκό φως έπρεπε να καταγραφούν όλα μαζί και χαίρομαι που έχουν τη δική τους γωνιά στον ιντερνετικό κόσμο. Και τώρα ένα τραγούδι για το οποίο η μόνη οπτικοποίηση που μου ταιριάζει είναι αυτή εδώ

Λάμπα θυέλλης

Κάποτε που "σπούδαζα" ραδιόφωνο, ο δάσκαλος είχε πει: "Αν ξεκινήσετε την εκφώνηση με αναφορά σε στίχο του τραγουδιού που μόλις έπαιξε ή θα παίξει, απλά δηλώνετε την έλλειψη έμπνευσης και την προσπάθεια σας να κερδίσετε μερικά δευτερόλεπτα ραδιοφωνικού λόγου". Σέβομαι και ασπάζομαι την άποψη. Και γι' αυτό βασανίζομαι που δεν μπορώ να σας πάρω από το χέρι να σας καθοδηγήσω με αργή απαγγελία του "Λάμπα Θυέλλης" και κάθε τόσο να κοιτάω με κλεφτές ματιές να δω αν καταλάβατε το μεγαλείο του στίχου της Νικολακοπουλου. Χωρίς να εξηγώ περισσότερα, γιατί όπως είπε ο Neruda στο Il postino "Όταν εξηγείς την ποίηση γίνεται μπανάλ". Το άκουγα χρόνια πολλά το τραγούδι, αλλά ο στίχος τώρα μου φανερώθηκε, ειδικά εκεί στο "απρόσμενα ταχυδρομεία".


Και αφού θυμήθηκα αναφορές προ δεκαετίας, θα συνεχίσω στο ίδιο πνεύμα. "Aυτοί που με αγαπούν μου φέρνουν μανταρίνια" (Δάσκαλος ραδιοφώνου, 2007). Εξετάζοντας τις πιθανές εκδοχές, αποδίδω μια από τις αγαπημένες μου φράσεις πάλι σε αυτόν. Θυμάμαι έιχε πάντα μανταρίνια στο γραφείο του και πάντα μου άρεσε η μυρωδιά όταν τα ξεφλούδιζε. Μετά ανοίγαμε τα τετράδια μας και ένας-ένας μοιραζόμασταν μουσικές. Σκεφτόμουν λοιπόν αυτή τη φράση συχνά, μέχρι που φέτος τα κάστανα έγιναν τα δικά μου μανταρίνια. Αυτοί που με αγαπούν μου έφεραν κάστανα. Και ούτε που φανταζόμουν πως θα μου άρεσαν τόσο πολύ τα κάστανα!


Μακάρι να είχα ένα φρεσκοψημμένο κάστανο στη χούφτα μου αυτή τη στιγμή. Θα αρκεστώ με έναν μάρτη στον καρπό μου. Ετοιμασίες για αύριο και για την Άνοιξη που έρχεται. Γιατί μπορεί το να μιλάμε για τον καιρό και τις εποχές στο ραδιόφωνο να είναι τετριμμένο και να με προβληματίζει σαν τακτική, αλλά το καλό ραδιόφωνο μπορεί να αποτελέσει αυτή την καθημερινή ποίηση που έχουμε ανάγκη, για να θυμηθούμε εμείς οι άνθρωποι των πόλεων πως κάτι-κάπου χάνουμε. Και το μόνο που δεν είναι χαμένο σε όλα αυτά, είναι ο χρόνος που περνάμε στο παγκάκι με την πλάτη στον ήλιο.  



Φωτογραφία: Μπίρι από Musée de l'Orangerie (Monet)